Archief | Rencensies RSS for this section

De Raaks: flop of succes?

Het plein bij de Raaks, links de Jopenkerk

Na bijna 5 jaar bouwval en onbegonnen terrein te zijn geweest werd het compleet vernieuwde Raaks-terrein in het centrum 25 mei officieel geopend. Of het een succes of een flop zou worden, daar viel toen nog niet veel over te zeggen. Nu, een half jaar later later is de Raaks volop in gebruik en is het nieuwe er vanaf. Een goede tijd om een rapportcijfer te geven en een eindconclusie te trekken. Want heeft de 5 jaar-durende bouwval zijn vruchten afgeworpen, of was het allemaal voor niets? Kortom, de Raaks: een flop of een succes?

De bouwval mag dan bijna 5 jaar geduurd hebben, dat is niets als je bedenkt dat er vijftien jaar strijd gevoerd is voordat het terrein überhaupt veranderd werd. Rechtszaken, branden en kraakacties zijn er aan te pas gekomen om het tij proberen te keren. Maar dit alles voor niets. Want appartementen, het kerkje ‘de Hoeksteen’ en het oude Hbs-A gebouw moesten wijken voor horeca-aangelegenheden, winkels, het nieuwe gemeentepand en last but not least: een mega-bioscoop.

Nog geen jaar geleden lag een groot deel van de Raaks er zo bij.. Door: John de Vries

In november 2010 was de Jopenkerk het eerste wat zijn deuren opende in de Raaks. Wat voorheen de Jacobskerk was, is nu een operationele bierbrouwerij, restaurant en grand-cafe. En niet zonder succes. Het was als een gat in de markt, de Jopenkerk was vanaf dag één de nieuwe ‘place to be’ voor -het moet gezegd-,de yuppen uit Haarlem en omgeving. Niet alleen het buitenaanzicht van de Jopenkerk is uniek. Ook van binnen ziet het er dankzij de gigantisch grote gouden ‘bier-brouw-ketels’, het perzisch-tapijten-behang en het glas in lood uit als een plaatje. In de loop der maanden begint ook het yuppen-gehalte in de Jopenkerk steeds meer te dalen en wordt het café ook door de rest van de 20+ generatie steeds meer gewaardeerd. Als Haarlemmer kan je er eigenlijk bijna niet meer om heen en ook voor niet-Haarlemmers wordt de Jopenkerk steeds meer aangeprezen als ‘must-see’er. Het moge duidelijk zijn, de Jopenkerk komt goed door de test en is: GESLAAGD.

De Jopenkerk met links de gouden brouw-ketels

De mega-bioscoop van Pathe deed er iets langer over voor het zijn deuren opende. Dit vooral omdat de bioscoop zich grotendeels onder de grond bevindt en het dus heel wat graaf-  en pompwerk vergde voor hij uit de grond gestampt werd. Over het succes van deze eerste Pathe-bioscoop valt eigenlijk niet te discussiëren. Al voordat hij er stond was bekend dat het een grote publiekstrekker zou worden. Dat is ook niet gek als je bedenkt dat we eerst alleen de keuze hadden uit een bioscoop met 5 minizalen waar ‘stofzuiger’ een onbekend begrip was (elke film kon je genieten van de popcorn van je voorgangers), of een bioscoop met ‘maar liefst’ één zaal waar de keuze voor films vaak ophield bij films als Happy Feet’ of ‘Mega Mindy’. Een avondje naar de bioscoop was voor de meeste Haarlemmers dan ook een zeer zeldzaam uitje. Tot afgelopen zomer. Nu gaan de pathe-unlimited passen (aanrader!) als warme broodjes over de toonbank en we kunnen ons een film zonder popcorn, 3D-bril en comfortabele rode stoel haast niet meer voorstellen. GESLAAGD

Eindelijk heeft ook Haarlem een 'fatsoenlijke' bioscoop

En tot slot het restaurant Woodstone. De ondertitel van deze Italiaan ‘Pizza and Wine’ geeft eigenlijk alles al weer. Hoe makkelijk kan het zijn? Een strakke vormgeving, wat knappe obers en een menukaart waar het water je (mij in ieder geval) van in de mond loopt. Woodstone weet zich te onderscheiden van andere pizzeria’s door aparte ingrediënten-combinaties te maken. Ook is Woodstone helemaal bij de tijd, want al het eten wordt bereid met biologische producten. Ook Woodstone is: GESLAAGD

Woodstone Pizza and Wine

Het kan zijn dat bovenstaande overkomt als één groot promotiepraatje. Maar naar mijn mening is het Raaks-terrein met vlag en wimpel geslaagd. Waar ik voorheen langs armoedig apartementencomplex of bouwval fietste op de terugweg van werk, fiets ik nu langs een bruisend plein, waar ook ’s avonds van alles te doen is. Waar ik en mijn vrienden voorheen uren zaten te dubben over waar we onze uitgaansavond door zouden brengen, beginnen we nu steevast in de Jopenkerk. En waar ik twee maanden geleden alleen nog bekend was met Harry Potter, Twilight en The Lord of the Rings, ken ik nu, dankzij mijn pathe-unlimited-pas de hele bioscoopagenda uit mijn hoofd. Misschien is het bij jullie anders, maar mijn vrienden en ik zijn sinds september ‘in de ban van de Raaks’. En voor degenen die er nog niet geweest zijn heb ik maar één laatste boodschap: haast je.

Tentoonstelling: He dissapeared into complete silence

Bladzijde uit ' He disappeared into complete silence' door Louis Bourgeois

Laatst bedacht ik mij dat het hoog tijd werd om weer eens iets ‘cultureel verantwoord’s‘ te doen. Dit was voor mij namelijk al veels te lang geleden, ik kon me de laatste keer zelfs bijna niet meer herinneren. Festivals als poppodium Haarlem vallen in mijn woordenboek niet onder ‘cultureel verantwoord’. Waarbij ik meteen het misverstand uit de lucht wil helpen dat ik dit niet ‘cultureel’ zou vinden, dat vind ik namelijk wel. Alleen bij ‘cultureel verantwoord’ kan ik alleen maar denken aan culturele uitjes met een ietwat stoffig imago zoals het bezoeken van musea en tentoonstellingen. Genoeg gebrabbel, op naar de kern. Ik ben dus na een korte zoektocht op het internet terechtgekomen bij de tentoonstelling ‘He dissapeared into a complete silence’ in de Hallen Haarlem.

De reden dat ik voor deze tentoonstelling koos was het feit dat ik, na het bezoeken van de website, géén flauw idee had wat ik kon verwachten. Het enige wat ik begreep was dat de tentoonstelling gebaseerd was op een boekje dat de titel  “He dissapeard into a complete silence” draagt, ik noem het voor het gemak verder het ‘boekje’. Dit boekje was in 1947 gemaakt door een onbekende Frans-Amerikaanse kunstenares genaamd Louis Bourgeois. De twee samenstellers (Laurie Cluitmans en Arnisa Zeqo) van de tentoonstelling waren zo onder de indruk van dit boekje dat ze samen besloten deze tentoonstelling op te zetten. De tentoonstelling bestaat uit de twee verschillende delen van het boekje, en daarnaast uit andere kunstwerken die verschillende thema’s uit het boekje vertegenwoordigen. Verder dan dit kwam ik niet. Zinnen als “In het universum dat Louise Bourgeois in het boekje creëert, wordt de tragiek van het alledaagse leven verbeeld via architectonische constructies in de etsen en geïsoleerde figuren in de parabels” gaan mijn creatieve visualsatievermogen te boven en ik had dan ook geen idee wat te verwachten bij de tentoonstelling.

Het gekke is dat ik, nu ik thuis rustig dit stukje zit te typen, nog steeds niet weet wat ik gezien heb. Ja, ik weet dat ik een soort houten bedstee zag waarboven een soort machine hing waaruit een soort van rode electrische bedrading kwam. Ook was er een soort diaspeler te zien die een filmpje op de muur projecteerde. Of de diaspeler nou futuristisch of juist klassiek oogde kan ik niet zeggen. Op het zwart-wit filmpje was te zien hoe twee mannen een soort van probeerde te communiceren. Verder waren er en schilderijen foto’s van bijvoorbeeld lege kamers te zien en was het volledige boekje te zien waar de tentoonstelling op gebasseerd is.

Een oordeel over deze tentoonstelling kan ik niet vellen. Dit omdat ik simpelweg niet weet wat ik er van moet vinden. Vond ik het leuk? Nee, leuk was het niet. Ben ik geïnspireerd? Nee, niet geïnspireerd. Vond ik het tijdverspilling? Nee, ik heb niet het idee dat ik iets beters met mijn tijd had kunnen doen. Het enige wat ik ben is ‘flabbergasted’. Ik heb nog nooit gehad dat ik niet kon kiezen of ik een tentoonstelling of dergelijke nou af- of aan moest raden. Het enige wat ik er dus over kan zeggen is, ga er heen, of ga er niet heen. Het is na het lezen van deze flutrecensie helemaal aan jou.

‘He dissappeared into complete silence: rereading a single artwork by Louis Bourgeois’
23 september t/m 4 december 2011
De Hallen Haarlem
Toegang is gratis